Nike Air Max Tailwind+ 2009

ความรู้สึกในการเขียนเรื่องนี้ออกจะไม่ค่อยสดใหม่สักเท่าไหร่ เพราะรองเท้าคู่ใหม่เพิ่งถูกเลือกไปในเวลาราวๆ หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี่เอง ไม่ทันไรก็ต้องเลือกรองเท้าคู่ใหม่อีกครั้ง ในระหว่างความจำเป็นและความสิ้นเปลืองก็มีเหตุผลมากมายสนับสนุนจนสามารถตัดสินใจเป็นเด็ดขาดได้ว่าทางเลือกไหนที่เหมาะสมที่สุดในบั้นปลาย

Continue reading →

4000KM

นี่ไม่ใช่ระยะทางที่เพิ่งไปท่องเที่ยวรอบโลกมา ไม่ใช่ระยะทางเปรียบเทียบของการเดินทางจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง และไม่ใช่การสั่งสมตัวตนใดๆ เพื่อใช้อวดอ้างความอหังการ์ สารภาพได้ไม่ต้องขวยอายเลยว่าไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยแม้จะเพียงนิดหนึ่งตั้งแต่เกิดและดำรงชีวิตมาจนถึงวันนี้ว่าจะได้เห็นตัวเลขนี้ จนกระทั่งได้เดินทางมาถึงสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

Continue reading →

ครบ 1 ปีกับไนกี้พลัส

ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าสามารถเคร่งครัดกับตัวเองให้ออกกำลังได้สม่ำเสมอจริงจังได้นานเป็นปี ลำพังความตั้งใจอย่างเดียวอาจจะไม่สำเร็จ ขณะที่วิถีชีวิตดิจิตอลก็สามารถตอบสนองความต้องการเรื่องนี้ได้เป็นอย่างนี้ ทุกวันนี้ผมจึงสามารถสนุกกับการออกกำลังกายได้ด้วยอุปกรณ์ตัวเล็กๆ ที่เรียกว่า Nike + iPod Sport Kit

Continue reading →

ทำไมต้องมีสวนโมกข์ที่กรุงเทพ?

เย็นวันคล้ายวันเกิดครบ 101 ปีของท่านพุทธทาส (27 พ.ค. 50) ผมนั่งดูข่าวการจัดสร้างแหล่งรวบรวมผลงานของท่านพุทธทาสขึ้นที่กรุงเทพ โดยมีความมุ่งหมายให้งานเผยแผ่ธรรมะของท่านยังอยู่ตลอดไป จิตขณะนั้นไม่ได้คิดอะไร ทำแค่เพียงเก็บข้อมูลเอาไว้ แต่พอเช้าขึ้นมากลับบังเกิดคำถามใหญ่ขึ้นในจิตใต้สำนึกว่า “ทำไมต้องมีสวนโมกข์ที่กรุงเทพ?”

Continue reading →

“ศิลปะในการครองชีวิต” รวบรวมหลักคิดจากชีวิต ศรีบูรพา

หลังจากส่งเรียงความแล้วตั้งแต่เช้าตรู่ กิจกรรมต่อไปคือการค้นคว้าทางไทยคดีศึกษา อาจารย์ท่านได้กำหนดโจทย์ให้ค้นคว้าเรื่องราวทางวัฒนธรรมเพื่อเขียนออกมาเป็นบทความยาว 3 หน้ากระดาษ ภายในเวลา 3 ชั่วโมงกว่า จากความว่างเปล่า ฉับพลันทันใดก็ระลึกถึงงานด้านวรรณกรรมอันเป็นสายที่มุ่งมั่นอยู่ในใจอยู่แล้ว ค้นคว้าต่อไปไม่นานก็ได้ชื่อ “ศรีบูรพา” เป็นหัวข้อที่ไม่มีความลังเลใดๆ บดบังเลย กิจกรรมนี้ท้าทายกำลังกายและกำลังสติปัญญาเป็นอันมาก แต่ที่สุดแล้วก็ได้ผลเป็นความสุขใจที่ได้ทำงานนี้สำเร็จ

Continue reading →

รากฐานชีวิต เศรษฐกิจพอเพียง

กิจกรรมสุดท้ายของวันแรกในการอบรมประสบการณ์วิชาชีพไทยคดีศึกษาคือการเขียนเรียงความหนึ่งเรื่อง ความยาวหนึ่งหน้ากระดาษ แรกทีเดียวตารางเวลาที่ได้รับแจ้งว่ากิจกรรมนี้จะทำระหว่างเวลา 20:30 น. – 22:00 น. อันเป็นเวลาสิ้นสุดการอบรมแต่ละวัน แต่ท่านอาจารย์เห็นว่าการเขียนเรียงความให้ดีสักเรื่องหนึ่งนั้นน่าจะให้เวลาอีกสักหน่อย เพื่อจะได้มีเวลารวบรวมเรียบเรียงเนื้อหาทั้งหมดนั้นได้ดีที่สุด และให้เวลาส่งถึงเช้าในอีกสองวันถัดไป เอาเข้าจริงก็ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าผมจะเขียนเสร็จก็ดึกดื่นก่อนเช้าวันส่ง นั่นคือใช้เวลาทั้งวันในการเรียบเรียงและเริ่มเขียนแบบร่าง จนได้เรียงความที่เต็มไปด้วยประสบการณ์จริงของผู้เขียนดังนี้

Continue reading →

วิกฤตวิบัติภาษาไทยภาคการออกเสียง

ก่อนที่นักศึกษาปริญญาตรี สาขาวิชาไทยคดีศึกษา ของมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช จะเข้ารับการอบรมเข้มประสบการณ์วิชาชีพไทยคดีศึกษา อันเป็นวิชาสุดท้ายก่อนสำเร็จการศึกษา จะมีหัวข้อเกี่ยวกับวัฒนธรรมให้เลือกทำรายงานเพื่อนำส่งในช่วงเวลาอบรม ผมเองเลือกที่จะทำรายงานในประเด็น “ปัญหาทางวัฒนธรรมอันเนื่องมาจากการพัฒนาประเทศ” และเรื่องการใช้ภาษาไทยเป็นประเด็นปัญหาที่ผมสนใจมานานมากจึงอยากทำเสนอปัญหานี้อย่างเป็นรูปธรรม โดยมีความหวังอันแรงกล้าว่าปัญหานี้จะได้รับการแก้ไขอย่างจริงจังเสียที

Continue reading →

blog tag

ได้รับคำเชื้อเชิญให้เข้าร่วมมหกรรมบล็อกแท็กแห่งชาติจากนาย tum เพื่อนสนิทที่เข้าเรียนเทพศิรินทร์ด้วยกัน จนบัดนี้ก็ยังช่วยกันสร้างสรรเว็ป Freemac dot NET อยู่ เห็นผู้คนบนโลกไซเบอร์เขาสนุกสนานกับการส่งต่อการเขียนเรื่องของตัวเองที่คนอื่นไม่รู้มาสัก 5 ข้อให้คนที่ยังไม่ถูกแท็กอีก 5 คน ในที่สุดก็ประสพกับตัวเองจนได้

Continue reading →

ไหว้พระ ๙ วัด

ไม่กี่วันก่อน ชิงชัย เพื่อนสนิทผมอีกคนหนึ่งที่เกิดพร้อมกัน เกิดขึ้นบนโลกในเดือนและปีเดียวกัน เกิดเป็นลูกแม่รำเพยในปีและห้องเดียวกัน คือเข้าโรงเรียนเทพศิรินทร์พร้อมกันเมื่อปีพ.ศ. ๒๕๒๘ โตมาด้วยกัน กินด้วยกัน สร้างธุรกิจด้วยกัน และก็ล้มด้วยกัน แต่ยังไม่เคยทำบุญร่วมกัน โทรมาชวนว่ามีโครงการจะไปทัวร์ไหว้พระ ๙ วันที่อยุธยา ในคราวแรกผมไม่สามารถไปได้เพราะรับปากแม่ไว้ว่าจะขับรถไปทำธุระที่เมืองชล แต่พอวางหูไปหลังจากสนทนากันให้หายอยากเพราะขาดการติดต่อกันไปช่วงระยะหนึ่ง ผมจึงลองปรึกษาแม่ดูว่าจะขอไปทำบุญได้ไหม

Continue reading →