วันนี้ (๑๑ กุมภาพันธ์) ผมได้รีบร้อนออกจากบ้านเพื่อไปให้ทันชมหนังไทยเรื่อง “โหมโรง” ให้ทันรอบ ๑๑ โมงเช้าที่โรงแถวปิ่นเกล้าใกล้บ้านผม และผมก็ได้รับอรรถรสของดนตรีไทยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต ทั้งที่เป็นนักฟังเพลงประเภทจริงจัง (serious music lover) มากว่า ๒๐ ปี นั่นเป็นเพราะไม่เคยมีสื่อใดที่ทำให้ผมซาบซึ้งใจกับมันได้มาก เมื่อเทียบกับเพลงสตริงทั้งไทยและเทศที่มีอยู่ดาษดื่น
Month: February 2547
ทัศนะต่องานสร้าง…โหมโรง
ในฐานะที่เป็นคอหนังกับเขาเหมือนกัน การดูหนังสักเรื่องเหมือนไปจับผิดผู้คณะผู้สร้างหนังเรื่องนั้น เพราะหนังที่ดีที่สุดในโลกยังไม่มีใครสร้าง แต่ถ้าไม่รักกันจริงผมคงไม่พูดถึงให้เสียเวลาแน่ครับ
บังเอิญได้ดู Old Pasadena Jazz Fest จากโทรทัศน์
เช้าวันอังคารที่ผ่านมา (10 กุมภาพันธ์) ขณะที่ผมกำลังท่องโลกไซเบอร์อยู่นั้น เสียงเพลง Jazz ก็ลอยมากระทบโสตประสาทที่คลั่งไคล้เพลงแนวนี้