นางฟ้าตัวน้อย

เด็กหญิงคนนั้นเพิ่งเดินมาถึงป้ายรถเมล์ก่อนที่สาย 203 จะมาถึงเพียงครู่เดียว ตามมาด้วยหญิงสูงอายุที่มาด้วยกัน ไม่ทราบว่าเป็นคุณย่าหรือคุณยาย

พอรถเมล์คันที่ผมรอมาถึง เธอก็ก้าวขึ้นรถไปรอคุณย่า (ก็แล้วกัน) อย่างคล่องแคล่ว แต่ไม่สามารถเดินเข้าไปด้านในได้ เพราะผู้โดยสารจำนวนไม่น้อยพร้อมใจกันใช้บริการรถเมล์คันนี้

เธอสะดุดสายตาของผมตั้งแต่แรกเห็น ไม่แน่ใจว่าเพราะผมเองก็กำลังปลื้มหลานชายวัยใกล้ขวบขาดไปเดือนเดียวหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เช้าวันนี้อากาศเย็นลงกว่าปกติ เธอเองก็กระฉับกระเฉงอยู่ในเสื้อกันหนาวสีอ่อนรับรูปหน้ากับดวงตาที่กลมโต และผมยาวที่บรรจงรวบมัดไว้ข้างหลัง (พักนี้ผมชอบมองผู้หญิงรวบผม)

ผมก้าวขึ้นรถไปก็เข้าไปไม่ได้ลึกกว่าที่เธอยืนอยู่ เห็นเธอจำเป็นต้องยืนเกาะอยู่หลังที่กั้นประตูนั้น ด้านหน้าของเก้าอี้ผู้โดยการตัวแรกที่อยู่ติดกับประตูรถนั่นเอง ความไร้เดียงสาหรือไรที่ทำให้เธอไม่ได้ร้อนใจอะไร คุณย่าก็ยืนอยู่ด้วยกันด้านหลังเธอหลังจากยื่นตั๋วรถเมล์ให้เธอถือไว้

ความน่ารักของเธอหรือเปล่าที่ทำให้ผมร้อนใจไปอย่างนั้น เก้าอี้ผู้โดยสารด้านหลังเธอก็ไม่ว่าง ไม่มีแม้จะขยับที่ให้ว่างเพียงนิดให้เธอนั่ง แล้วผมอาจจะได้เห็นรอยยิ้มของเธอบ้าง รถแล่นออกไป ผมก็พวงเกรงว่าจะยืนขวางผู้โดยสารคนอื่นหรือไม่ แต่ก็ไม่วายที่จะต้องเหลียวไปมองเธอยู่เนืองๆ

ผ่านไปประมาณ 3 ป้ายรถเมล์ เนื้อที่ว่างด้านในตัวรถเริ่มเปิด ผมต้องรีบสอดตัวเข้าไปด้านในเพื่อไม่ให้กลายเป็นก้อนไขมันอุดตันทางเดิน สายตาก็ยังไม่อาจละไปจากเธอคนนั้น

จากนั้นอีก 2 ป้ายก็เห็นเธอลงไปยืนรอคุณย่าอยู่ด้านล่างแล้ว คนลงจากรถครบแล้ว รถก็แล่นออกไปตามทาง คุณย่าเดินนำ เห็นหลานสาวตัวน้อยวัยไม่น่าจะเกิน 3 ขวบก้าวตามอย่างมั่นใจ คล่องแคล่ว และกระฉับกระเฉง ผมสัมผัสได้ว่าครอบครัวนี้เลี้ยงเธอมาดี

หวังว่าโตขึ้นเธอจะเป็นสาวสวยมั่นใจที่เต็มไปด้วยน้ำใจแก่ผู้คนรอบข้างในสังคม